Vasabræður 2004

Umbylting bræðranna!
Í upphafi Þorra

Þetta byrjaði allt mjög saklaust. Það hafði borist í tal að tveir bræðranna hefðu tekið þátt í því þrekvirki að keppa í 90 km langri skíðagöngu í Svíþjóð árið 2002. Annar kláraði en ekki hinn. Þessi umræða átti sér stað í einhverju jólaboðanna í fyrra, svona á milli aðalréttarins og eftirréttarins eða hvort það var eftir annað (eða jafnvel þriðja!) rauðvínsglasið? Hjólin fóru að snúast hratt eins og oft vill verða þegar þeir bræður eiga í hlut og sitja að spjalli. Mikið var rætt að ómögulegt væri nú fyrir litla bróður að hafa ekki lokið göngunni, aðallega þótti andlegi þátturinn krítískur. Það yrði að koma í veg fyrir andlega kreppu, sei, sei, jú.

Menn gáðu ekki að sér fyrr en að umræðan snérist allt í einu um skrásetningu. Skrásetninu hvað? spurðu menn. Jú nú skyldu þeir skrásetja sig allir bræðurnir í afmælisvasagöngu að ári liðnu, einn fyrir alla og allir fyrir einn, amen. Mikið hlegið, jú jú , mikil ósköp, menn hrista þetta nú fram úr annarri, úr því að Stebbi bróðir komst í mark með bros á vör. Hraustir menn gera nú annað eins, við bræður gerum þetta nú fyrir litla bróður , auðvitað förum við allir í smá skíðagöngu í Svíþjóð! Hana nú, þá var það ákveðið og ekki aftur snúið, búið að espa menn upp í að taka þessa ákvörðun og þeir bræður menn sem standa við orð sín og þýddi ekkert að vera með eitthvert múður daginn eftir þegar kristaltær sannleikurinn blasti við og ætla að sjá eftir öllu saman. Hópþrýstingurinn var gífurlegur.

Þá þegar hófust æfingar, aðallega andlegar í fyrstu. Þegar menn hittust var klappað á bak og tekið um öxl, það verður alveg af þessu, er það ekki? Við erum á leið í Vasa, er það ekki, strákar? Fram undir haust voru æfingar aðallega á þessum nótunum, menn peppuðu hvorn annan upp, kokhraustir að vanda. Ræddu gönguskíði og bláberjasúpur. Margir vantrúaðir á þetta uppátæki þeirra, hristu höfuð í laumi og einhverjir sannfærðir um að af þessu yrði aldrei. Svo fóru menn að þjálfa af alvöru mislöngu fyrir jól, það fór svolítið eftir aldri, ábyrgðartilfinningu og sjálfsaga.

Nú þegar þetta er skrifað í byrjun þorra hafa þeir bræður farið í æfingabúðir í Kjarnaskóg á Akureyri, lyft lóðum, synt, gengið stafgöngu og hlaupið eins og óðir væru. Enda stórsér á þessum elskum, orðnir massaðir töffarar sem tala ekki lengur um gott rauðvín. Umræðurnar snúast öllu heldur um hvaða áburð eigi nú að bera á skíðin hverju sinni, bláan eða gulan, hvort Vilko bláberjasúpan sé jafngóð þeirri sænsku sem orkudrykkur, hvaða tegund af síðum brókum sé best fyrir þetta áhlaup eða hvort að best sé að vera í ullinni næst sér eða ekki. Þetta eru nýir og betri menn!

Við sem stöndum næst þeim, stöndum vissulega með okkar mönnum, erum sannfærð að þeir klári þetta, þó ekki væri annað en að koma litla bró yfir línuna. Við dáumst leynt og ljóst að þeim og ekki hægt að segja annað en að samstaða þeirra bræðra sé öðrum góð fyrirmynd og óskum þeim alls hins besta í byrjun mars.

Sissý

Aftur í efnisyfirlit